Zorgen

Vanavond om 20 uur werd er in Nederland massaal geklapt voor de zorgverleners. Brok in de keel; wat een saamhorigheid in het land waar wij juist nu enorm trots op zijn.

Maar ook: wat een tegenstrijdigheid.
Want zo voelt het óók. Laat ik voorop stellen dat wij ons volledig kunnen vinden in de maatregelen om deze crisis het hoofd te bieden. Maar het voelt zó naar om geen dagbesteding te kunnen bieden!
Juíst nu er zoveel gespreksstof is.
Juíst nu er zoveel emoties en onzekerheden zijn.
Juíst nu het groepsgevoel maar ook de eenzaamheid groter is dan ooit.

Vijf jaar geleden openden wij onze zorgboerderij waarvan de grootste waarde in de naam te lezen is. En dat is, nu het zo hard nodig is, hetgeen wat wij niet kunnen bieden. In ieder geval niet zoals we zouden willen. Om begrijpelijke redenen. Alleen, daar kan ons gevoel niks mee. We willen er zijn voor onze mensen. Samen werken, lachen, eten, discussiëren. Niet op afstand zoals we nu doen, maar in het echt. Helaas kan het niet anders en laten we onze mensen eventjes heel stevig los. DK_efvnXkAE5JFe

Dus groot applaus voor alle zorgverleners. Hadden er zo ontzettend graag zelf nog meer deel van uitgemaakt!

Maarten en Meike

Gedicht: Merel Morre

Comments ( 0 )

    Leave A Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *